نخستين نعره مستانه را خاموش آندم بر لب پيمانه ميکردم

عجب صبری خدا دارد

که ميديدم يکی عريان و لرزان ديگری پوشيده از

صد جامه رنگين

زمين وآسمانرا واژگون بي صبرانه ميکردم

برای خاطر تنها يکی مجنون صحرا گرد بی سامان

هزاران ليلی نازآفرين را کو به کو آواره و ديوانه ميکردم

به گرد شمع سوزان ، دل عشاق سرگردان

سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه ميکردم

به عرش کبريائی باهمه صبر خدايی

تا که ميديدم عزيز نابجايی ناز بر يک

ناروا  گرديده خواری ميفروشد

گردش اين چرخ را وارونه بيصبرانه ميکردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که ميديدم اين علم عالم سوز مردم کش

بجز انديشه عشق و وفا ، معدوم ،

هر فکری در اين دنيای پر افسانه ميکردم

عجب صبری خدا دارد

چرا من جای او باشم

همان بهتر که او خود جای خود بنشسته و

تاب تماشای تمام زشتکاريهای اين مخلوق را دارد

وگرنه من بجای او چو بودم

يک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه ميکردم

عجب صبری خدا دارد

عجب صبری خدا دارد ...

                                           معینی کرمانشاهی

یا حق

 *****************************************************

----------------------------------------------------------

*****************************************************